ΖΩΓΡΑΦΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ... ΠΟΙΗΣΗ

ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΣΤΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

   Για άλλη μια χρονιά το διήγημα του Τσέχωφ «΄Ενας αριθμός» με την απλότητα, τη θεατρικότητα και το χιούμορ του «κέρδισε» τους μαθητές/τριες της Β΄τάξης. Η δεσποινίς Ιουλία που λόγω της αβουλίας της δε διεκδικεί τα δικαιώματά της και πέφτει θύμα οικονομικής εκμετάλλευσης έγινε αφορμή για γόνιμη συζήτηση και προβληματισμό μέσα στην τάξη τόσο για την κοινωνική θέση της γυναίκας διαχρονικά όσο και για την εκμετάλλευση των εργαζομένων σήμερα , εποχή της οικονομικής κρίσης.
   Κάποιοι μαθητές/τριες δραματοποίησαν το διήγημα μέσα στην τάξη υποδυόμενοι την Ιουλία και το αφεντικό της , ενώ άλλοι έγραψαν το δικό τους κείμενο μεταφέροντας τα δρώμενα στο 2014, στην Ελλάδα και με πρωταγωνιστές και πάλι έναν εργοδότη και έναν/μία υπάλληλο ,αλλά αυτή τη φορά ο υπάλληλος ανέχεται την εκμετάλλευση και την προσβλητική συμπεριφορά του αφεντικού του, γιατί φοβάται την ανεργία ή διεκδικεί τα δικαιώματά του και προστατεύει την αξιοπρέπειά του.
    Μ΄ αυτόν τον τρόπο οι μαθητές δοκίμασαν τις συγγραφικές τους ικανότητες, χάρηκαν τη διαδικασία της συγγραφής και προβληματίστηκαν σχετικά με τα δικαιώματα των εργαζομένων, την ανεργία, την εκμετάλλευση , κοινωνική και οικονομική αλλά και τις συνέπειες της παθητικής ψυχολογίας στη ζωή μας. Κάποιες από τις εργασίες τους μπορείτε να διαβάσετε ΕΔΩ,  ενώ παλαιότερες αντίστοιχες εργασίες θα βρείτε ΕΔΩ.
    Από την άλλη το ποίημα του Γάλλου ποιητή Ζακ Πρεβέρ «Βγαίνοντας από το σχολείο» έγινε η αφορμή να γνωρίσουν οι μαθητές/τριες τα χαρακτηριστικά του υπερρεαλισμού και να κάνουν ασκήσεις …φαντασίας Π.χ. δίπλα στις λέξεις του ποιήματος «σιδηρόδρομος, ιστιοφόρα, σωματοφύλακες, σταθμάρχης» σημείωσαν εικόνες και λέξεις που τους έρχονταν αυθόρμητα στο μυαλό τους, χωρίς λογική. Στη συνέχεια ,όλες αυτές τις χρησιμοποίησαν και έγραψαν το δικό τους ποίημα, όπου μιλούσαν για το δικό τους φανταστικό ταξίδι. Τέλος , κάποιοι προτίμησαν να ζωγραφίσουν εικόνες του ποιήματος του Πρεβέρ ή. να κάνουν το δικό τους ταξίδι με όχημα και πάλι τη ζωγραφική και τη φαντασία. Το έργο τους θα το δείτε σε επόμενη ανάρτηση. Παλαιότερες αντίστοιχες εργασίες θα βρείτε ΕΔΩ
Μασμανίδου Αλεξία

ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ

Erotokritos from katerina Prokopiou

TA ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΧΙΡΟΣΙΜΑ

    Το μυθιστόρημα της Edita Morris  «Τα λουλούδια της Χιροσίμα» έδωσε την ευκαιρία στους μαθητές/τριες να επισημάνουν τις τραγικές συνέπειες της ατομικής βόμβας αλλά και να καλλιεργήσουν την ικανότητα της ενσυναίσθησης και να αντιληφθούν τις διαφορετικές θέσεις  μέσα από τις οποίες μπορεί κάποιος να προσεγγίσει αυτό το γεγονός. Έτσι έγραψαν δικό τους αφηγηματικό  κείμενο όπου προσέγγισαν το γεγονός της ρίψης της ατομικής βόμβας από την οπτική γωνία ενός παρατηρητή , ενός επιζώντος θύματος Γιαπωνέζου-Γιαπωνέζας και του Αμερικανού πιλότου – θύτη.

Ακολουθούν ενδεικτικά τέσσερις εργασίες μαθητών

Να γράψετε μία παράγραφο που θα είναι αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο από την οπτική γωνία του πιλότου –θύτη που έριξε την ατομική βόμβα:

Χριστίνα   Σ.

Αρχικά ο φόβος κυριαρχούσε. Αναρωτιόμουν τι θα γίνει μετά την έκρηξη, αν κάτι πήγαινε στραβά; Αν επηρέαζε και έμενα; Ποιες θα ήταν οι συνέπειες αυτής της αποστολής που είχα; Μόλις η βόμβα εξερράγη ένιωσα μεγάλη ικανοποίηση με τον εαυτό μου. Τα χρήματα ήταν πολλά. Πρώτη φορά κατάφερνα κάτι τόσο σπουδαίο. Πλέον όμως, νιώθω θλίψη και μόνο θλίψη. Κατέστρεψα τόσες ζωές. Τόσα παιδιά υποφέρουν και θα υποφέρουν εξαιτίας μου. Το μόνο που μπορώ να κάνω πλέον είναι να βοηθήσω στην οικονομική ενίσχυση αυτών των οικογενειών. Έχω αποφασίσει να διοργανώσω μια φιλανθρωπική οργάνωση για όλα τα άτομα που έχει επηρεάσει αυτή η καταραμένη βόμβα.

Νικολέτα   Ζ.
Στην αρχή η πίεση και το άγχος κυριαρχούσαν. Έπρεπε να μπω στο αεροπλάνο και απλά να ρίξω μια βόμβα, ακουγόταν πολύ απλό. Το μόνο που σκεφτόμουν είναι να την ρίξω και να τελειώνω. Και αυτό έκανα. Έγινε πολύ γρήγορα, δεν θυμάμαι καν πώς ένιωσα, σύντομα όμως η ψυχή μου γέμισε από σκοτάδι, τύψεις και ενοχές. Ήθελα να γυρίσω τον χρόνο πίσω και αυτό το πράγμα να μην το έκανα ποτέ. Ήταν όμως αργά, πολύ αργά. Τώρα πλέον δεν διορθώνεται τίποτα. Μόλις είχα συνειδητοποιήσει ότι εγώ, ναι εγώ είχα σκοτώσει με τραγικό τρόπο χιλιάδες ανθρώπους, εκτός από αυτό έχω προκαλέσει και συνέπειες που θα αφήσω πίσω μου για χρόνια. Αυτό ήταν λοιπόν. Δεν υπάρχει νόημα να συνεχίσω την ζωή μου.

      Να γράψετε μία παράγραφο που θα είναι αφήγηση σε α’ πρόσωπο  από την οπτική γωνία ενός παρατηρητή που βλέπει ένα θύμα που επέζησε της ατομικής βόμβας της Χιροσίμα.

Ø  Η κατάσταση που επικρατεί είναι τραγική! Βλέπω ανθρώπους ξαπλωμένους στα κρεβάτια του νοσοκομείου να προσπαθούν να παλέψουν για να κρατηθούν στη ζωή. Η αδικία κι ο πόνος μέσα μου με πνίγουν. Σώματα αδυνατισμένα, κεφάλια διπλάσια και τριπλάσια σε όγκο, μάτια και χείλια πρησμένα. Όλα αυτά, μια εικόνα που είναι αδύνατο να μην σου προκαλέσει οίκτο, έρχονται και συγκρούονται με ένα άλλο συναίσθημα, ένα συναίσθημα εντελώς διαφορετικό και αντίθετο από αυτό. Ευγνωμοσύνη! Είναι παράξενο κι όμως, ευγνωμονώ το θεό, όπως σίγουρα κάνουν κι αυτοί οι άνθρωποι, που κατάφεραν να παραμείνουν ζωντανοί από εκείνη τη φρικαλεότητα που έγινε πριν πολλά χρόνια κι όμως ακόμα βιώνουν τις τρομερές συνέπειές της. Εκείνη τη φρικαλεότητα που λέγεται ατομική βόμβα και που στέρησε τη ζωή χιλιάδων ανθρώπων κι ακόμα εξακολουθεί να το κάνει αφήνοντας τους κατοίκους να ζουν με τον τρόμο της επανάληψής της. Όχι! Δε θα το αφήσω να περάσει έτσι αυτό. Ορκίζομαι, σε ό,τι πιο ιερό έχω, πως θα αφιερώσω όλη την υπόλοιπη ζωή μου να αγωνίζομαι για να αποτρέψω ένα παρόμοιο συμβάν. Γιατί όταν γνωρίζουμε πλέον τις συνέπειες, θέλω να ελπίζω, δε θα επιτρέψουμε να ξανασυμβεί κάτι παρόμοιο. Μόνο με αυτόν τον τρόπο και αν νοιαζόμαστε πραγματικά για τους άλλους κι έχουμε αρμονικές σχέσεις μεταξύ μας μπορούμε να αποκαλούμαστε άνθρωποι.

                                                                                                                        Γεωργία Α.

    

Ø  Είμαι εδώ. Μόνη. Στη Χιροσίμα. Κάθομαι στην ταράτσα του σπιτιού της καλύτερής μου φίλης που μόλις πέθανε. Δεν έχω κανέναν δίπλα μου. Είδα με τα ίδια μου τα μάτια τους γονείς μου, την καλύτερή μου φίλη, τον αδελφό μου, τους συγγενείς μου να πεθαίνουν. Πλέον είμαι μονάχη. Χωρίς κανέναν άνθρωπο δίπλα μου να αγγίζω, να μιλάω, να ακούω τη φωνή του. Δεν έχω νιώσει ποτέ ξανά αυτό το συναίσθημα. Τέτοιον πόνο. Τέτοια ανάγκη να μιλήσω σε κάποιον. Τέτοιο φόβο! Μόνο ένα κορίτσι βλέπω, λίγο πιο πέρα. Είναι τραυματισμένη. Έχει πληγές στα πόδια και στα χέρια της. Δεν μπορεί να περπατήσει καλά. Απ’ τα μάτια της στάζουν δάκρυα και απ΄ το σώμα της αίματα. Φαίνεται φοβισμένη. Δεν είναι παράξενο. Όλα εδώ γύρω έγιναν σκόνη. Σπίτια και κτίρια κατεδαφίστηκαν. Άνθρωποι έχουν πεθάνει. Τώρα το κορίτσι σηκώθηκε. Κατευθύνεται κουτσαίνοντας προς μια βρύση. Λογικά πάει να ξεπλύνει τις πληγές της. Το πήρα απόφαση. Θα πάω να τη βοηθήσω. Με χρειάζεται όσο εγώ χρειάζομαι αυτή.

                                                                                                                           Φαίη Δ.

"Το ξύπνημα"

Άλλη μία μαθήτρια ,η Δήμητρα Μ.  του Β1 , έγραψε και μοιράζεται με μας την εργασία της με τίτλο "το ξύπνημα". Καλή ανάγνωση.

Ο Γρηγόρης χτύπησε δειλά δειλά την πόρτα στο γραφείο του προϊσταμένου. Πάντα τον φοβόταν τον κ. Ζαχαριάδη. Ήταν συνέχεια νευρικός, σαν να του έφταιγαν τα πάντα. Ποτέ δεν ήταν ευχαριστημένος με τίποτα και κατσάδιαζε τους υπαλλήλους με το παραμικρό λάθος. Ο καημένος ο Γρηγόρης, μόλις τον ειδοποίησε η γραμματέας ότι τον ζήτησε ο κύριος γενικός, άρχισε να τρέμει και του πήρε κανά δεκάλεπτο να μαζέψει το κουράγιο και να συρθεί ως εκεί.

Μέσα από το γραφείο ακούστηκε κάτι που του Γρηγόρη του φάνηκε σαν μουγκρητό. Δεν ήταν άλλωστε λίγες οι φορές που ο γενικός είχε έρθει στα όνειρά του και τον είχε κυνηγήσει σαν μεγάλη αγριεμένη αρκούδα.  Πήρε μια βαθειά ανάσα και μπήκε μέσα. Το πολυτελές γραφείο ήταν λουσμένο από το φως του ανοιξιάτικου ήλιου που χυνόταν από το γυάλινο τοίχο πίσω από την βαριά δερμάτινη καρέκλα (τον θρόνο, θα ταίριαζε καλύτερα) του γενικού. Ο κ. Ζαχαριάδης σηκώθηκε όρθιος και είπε στο Γρηγόρη:

-          Καθίστε, κ. Αρνίδη. Υπάρχουν κάποια πράγματα για τα οποία πρέπει να συζητήσουμε.

-          Μμμ…μάλιστα, κ. γενικέ, ψιθύρισε ο Γρηγόρης και κατάχλωμος έπεσε στην καρέκλα που του έδειξε.

-          Πριν λίγο διάβαζα την αίτηση που κάνατε για αύξηση του μισθού σας λόγω του χρόνου που έχετε δουλέψει στην εταιρία.

Κρύος ιδρώτας έλουσε τον Γρηγόρη καθώς ο γενικός συνέχιζε βηματίζοντας πέρα δώθε μπροστά από το παράθυρο:

-          Στην επιστολή σας αναφέρετε ότι δουλεύετε μαζί μας δέκα χρόνια και άρα δικαιούστε μια αύξηση 50 ευρώ στον μηνιαίο μισθό σας, σωστά;

-          Μμμ…μάλιστα, κ. γενικέ. ξαναψιθύρισε ο Γρηγόρης.

-          Για να δούμε αν όσα λέτε ισχύουν επακριβώς… Λοιπόν, ξεκινήσατε να δουλεύετε εδώ στις 15 Νοεμβρίου, 2003, σωστά;

-          Μάλιστα, ψέλλισε.

-          Και σήμερα έχουμε 1 Νοεμβρίου, 2013, σωστά;

-          Μάλιστα.

-          Επομένως, δεν έχει συμπληρωθεί η δεκαετία, έτσι δεν είναι;

Ο Γρηγόρης σαστισμένος έμεινε να τον κοιτάει, ανήμπορος να απαντήσει. Ο γενικός κάθισε ξανά βαρύς στην καρέκλα του και πήρε μπροστά του ένα σημειωματάριο και με ένα χρυσό στυλό άρχισε να σημειώνει γοργά πάνω του.

-          Κι όχι μόνο αυτό, αλλά αν υπολογίσουμε τα σαββατοκύριακα, τις αργίες και τις άδειες που έχετε πάρει συνολικά το διάστημα που εργάζεστε εδώ, κ. Αρνίδη, θα δείτε και μόνος σας ότι έχετε συμπληρώσει μόλις 6 χρόνια, 2 μήνες και 4 μέρες, αν υπολογίσουμε και τη σημερινή, σωστά;

Ο καημένος ο Γρηγόρης τα είχε εντελώς χαμένα. Δεν μπορούσε να πιστέψει στα αυτιά του!

Απτόητος ο κ. γενικός κατακεραύνωσε με το βλέμμα του τον Γρηγόρη που ένιωθε τα μάγουλά του να φλογίζονται.

-          Υπάρχει και άλλο ένα θέμα που θα ήθελα να συζητήσουμε, κ. Αρνίδη, συνέχισε βλοσυρός ο γενικός.

Το σάστισμα του Γρηγόρη έγινε ακόμα μεγαλύτερο. Τι άλλο θα μπορούσε να τον θέλει;

-          Διάβασα το φάκελό σας και φαίνεται να έχετε κάνει 30 ώρες υπερωρίας αυτόν τον μήνα.

Ο Γρηγόρης ένιωσε δάκρυα να ανεβαίνουν στα μάτια του. Μόλις είχε δει την αύξηση που περίμενε πως και πως για να μπορέσει να πιάσει ένα καλύτερο σπιτάκι, όχι μεγάλο, απλά με λιγότερη υγρασία και λίγο πιο ζεστό γιατί σ’ αυτό που έμενε τώρα υπήρχαν μέρες που τα χέρια του ξύλιαζαν και δεν μπορούσε να ζεσταθεί, να χάνεται μέσα από τα χέρια του και να γίνεται καπνός. Δεν θα άντεχε να μην πάρει και τις υπερωρίες του. Άλλωστε, ούτε καν είχε βάλει όλες τις ώρες που έμενε σχεδόν καθημερινά πίσω δουλεύοντας ακόμη κι όταν όλοι οι άλλοι είχαν φύγει από ώρες. Αν τις είχε βάλει όλες, σκέφτηκε πως δεν θα του έδιναν το αρκετά μεγάλο ποσό που μαζευόταν.

Ο κ. γενικός συνέχιζε:

-          Δε νομίζω πως έχετε υπολογίσει σωστά αυτές τις ώρες, κ. Αρνίδη. Αποκλείεται να έχετε προλάβει να κάνετε μέσα σε ένα μήνα τόσες πολλές υπερωρίες. Δε νομίζω ότι ξημεροβραδιάζεστε δα και στην εταιρία! Δεν είναι σωστό να προσπαθείτε να ξεγελάσετε την εταιρία για να πάρετε περισσότερα χρήματα από όσα σας αξίζουν για την εργασία σας, κ. Αρνίδη, έτσι δεν είναι; Δηλαδή, σα να μας λέτε ότι εργάζεστε πιο σκληρά κι από μένα που είμαι εδώ ανελλιπώς και καταβάλλω κάθε δυνατή προσπάθεια για να πάει μπροστά η επιχείρηση και να έχετε δουλειά όλοι εσείς , είπε και έγειρε πίσω στην καρέκλα- θρόνο κοιτώντας τον Γρηγόρη με υπεροπτικό ύφος και κουνώντας επιδεικτικά το χέρι του με το ολόχρυσο δαχτυλίδι και τα ασημένια μανικετόκουμπα.

Ε, αυτό πήγαινε πολύ! Το αίμα του Γρηγόρη ανέβηκε στο κεφάλι του και τα μάτια του θόλωσαν από την οργή που φούσκωσε μέσα του. Χωρίς να το καταλάβει σηκώθηκε όρθιος και γέρνοντας με αγριεμένο ύφος πάνω από το βαρύ δρύινο γραφείο κοίταξε κατάματα τον γενικό.

-          Όχι, κ. γενικέ. Δεν είναι έτσι. Δεν είναι καθόλου έτσι!!

-          Τι! Πως τολμάς!;, τα έχασε αυτή τη φορά ο γενικός.

Όμως ο Γρηγόρης είχε πάρει φόρα και δεν θα σταματούσε πια για τίποτα. Αρκετά είχε ανεχτεί τόσα χρόνια, δεν θα υποχωρούσε ξανά για κανένα λόγο. Έτσι κι αλλιώς δεν είχε να χάσει και πολλά.

-          Όχι μόνο δουλεύω εδώ 10 ολόκληρα χρόνια, μιας και δούλεψα αρχικά για τρεις ολόκληρους μήνες, δοκιμαστικά υποτίθεται, για τους οποίους  ποτέ δεν πληρώθηκα, όχι μόνο έχω κόψει πολλές φορές την άδειά μου για να έρθω να κανονίσω κάποια παραγγελία που επείγει, αλλά και σχεδόν καθημερινά μένω πίσω δουλεύοντας τουλάχιστον δύο ώρες πέραν του ωραρίου μου!!

-          Πππ…  πώς τολμάς!; ψέλλισε αρχικά ο γενικός αλλά μετά σηκώθηκε όρθιος κατακόκκινος από το θυμό του. Θα σε απολύσω! απείλησε.

-          Να με απολύσετε, κ. γενικέ. Να με απολύσετε! Να πάρω και την αποζημίωση που προβλέπει ο νόμος και να βρω μιαν άλλη δουλειά, καλύτερη, όπου θα με εκτιμούν και δεν θα προσπαθούν να μου φάνε το δίκιο μου, βροντοφώναξε ο Γρηγόρης.

Ο καημένος ο κ. γενικός τα είχε εντελώς χαμένα. Είχε χάσει τη συνηθισμένη του σιγουριά, είχε χάσει και το χρώμα του και είχε μείνει με το στόμα ανοιχτό να κοιτάει τον μέχρι πριν λίγο άβουλο υπάλληλο να μεταμορφώνεται σε έναν   τρομερό γίγαντα που ορθώνεται μπροστά του και τον απειλεί. Δεν μπορούσε να  αρθρώσει λέξη, καθώς ο άλλος συνέχιζε ατρόμητος και γεμάτος ειρωνεία:

-          Σας αποχαιρετώ, λοιπόν, κ. γενικέ, κι εσάς και την εταιρία σας και μην ανησυχείτε, θα περάσω αμέσως από το λογιστήριο να πάρω τη νόμιμη αποζημίωσή μου και θα φύγω από δω! Αντίο σας!, πέταξε και βγήκε από το γραφείο με ένα τεράστιο χαμόγελο ανακούφισης βροντώντας δυνατά την πόρτα πίσω του.

ΘΕΑΤΡΙΚΑ   ΚΕΙΜΕΝΑ  ΜΑΘΗΤΩΝ

   Το διήγημα του Αντον Τσέχωφ «Ένας αριθμός»  που ανθολογείται στο διδακτικό εγχειρίδιο των κειμένων της νεοελληνικής λογοτεχνίας της Β΄τάξης αποτέλεσε την αφορμή για να συζητήσουμε με τους μαθητές /τριες τα χαρακτηριστικά ενός θεατρικού κειμένου αλλά και να επιχειρήσουν στη συνέχεια οι ίδιοι να γράψουν και να δραματοποιήσουν το δικό τους θεατρικό κείμενο.

Έτσι μετά την παράθεση όσο πιο απλά γίνεται των γνωρισμάτων του θεατρικού κειμένου μπορείτε να διαβάσετε το θεατρικό έργο της Ανδριάνας και της Διονυσίας με τίτλο «Όλα για ένα ζευγάρι κόκκινες γόβες» και το θεατρικό έργο της Γεωργίας με τίτλο «Μέρα πληρωμής».

     

Τα χαρακτηριστικά του θεατρικού κειμένου είναι τα εξής:

Ως προς τη μορφή:

o   Πράξεις, σκηνές ,μέρη

o   Διάλογος

o   Σκηνογραφικές οδηγίες του συγγραφέα

o   Πρόσωπα-ρόλοι

o   Χώρος και χρόνος

Ως προς τη δομή:

o   Δράση-πλοκή

o   Συγκρούσεις

o   Δραματικές καταστάσεις

o   Χαρακτήρες

o   Διάλογος (μοχλός δράσης)

ΟΛΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΖΕΥΓΑΡΙ ΚΟΚΚΙΝΕΣ ΓΟΒΕΣ

Μονόπρακτο της Ανδριάνας και της Διονυσίας

ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ:

Η κυρία Γοβάκη, η σκληρή εργοδότρια, που το μόνο που την ενδιαφέρει είναι τα ακριβά ρούχα και παπούτσια

Η δεσποινίς Αβουλάκη, άβουλη υπάλληλος

ΤΟ ΣΚΗΝΙΚΟ:

Το γραφείο μιας επιχείρησης

ΧΡΟΝΟΣ:

Σήμερα

ΚΥΡΙΑ ΓΟΒΑΚΗ (μονολογεί)

Ερχόμενη στο γραφείο το μάτι μου καρφώθηκε σ΄ αυτές τις υπέροχες γόβες της βιτρίνας. Πρέπει να τις αποκτήσω με κάθε τρόπο αλλά ήδη έχω φάει όλο τον παχυλό μου μισθό σε ρούχα και παπούτσια .

Χμ! το βρήκα! Η Αβουλάκη θα με σώσει! Ας τη φωνάξω.

Δεσποινίς Αβουλάκη!

(Η πόρτα χτυπά και μπαίνει η δεσποινίς Αβουλάκη)

ΚΥΡΙΑ ΓΟΒΑΚΗ: Κάθισε κάτω, δεσποινίς Αβουλάκη. Πρέπει να μιλήσουμε.

Λοιπόν, παίρνεις 490 ευρώ το μήνα, έτσι δεν είναι;

ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΑΒΟΥΛΑΚΗ: Εεε,ναι.

ΚΥΡΙΑ ΓΟΒΑΚΗ: Μάλιστα. Δε μου λες, εργάζεσαι όλο το οκτάωρο; Δε νομίζω! Αν αφαιρέσουμε την ώρα του φαγητού, την ώρα που δε σηκώνεις τα τηλέφωνα, γιατί δε χτυπάνε συνέχεια, τις φορές που πας στο μπάνιο…  υπολογίζω ότι πρέπει να αμείβεσαι με …390 ευρώ .

Ε, και πού ΄σαι; Με μεγάλη επιείκεια , εγώ είμαι ακριβοδίκαιος άνθρωπος.

(Η δεσποινίς Αβουλάκη κοντεύει να μαδήσει όλο το ήδη φαγωμένο από τα χρόνια κασκόλ της , τα πόδια της τρέμουν και το στομάχι γουργουρίζει σκεπτόμενη την πείνα που θα έρχονταν, αφού ήδη ο μισθός της ήταν πολύ μικρός και με δυσκολία τα έφερνε βόλτα).

ΚΥΡΙΑ ΓΟΒΑΚΗ: Λοιπόν, κυρία Αβουλάκη, διαφωνείτε με κάτι από όσα σας προανέφερα, έχετε να πείτε κάτι;

ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΑΒΟΥΛΑΚΗ: Όχι (με τρεμάμενη φωνή και δακρύζοντας)

ΚΥΡΙΑ ΓΟΒΑΚΗ: Πολύ ωραία. Υπογράψτε εδώ ότι συμφωνείτε πως ο μισθός που θα λαμβάνετε από δω και πέρα θα είναι 390 ευρώ.

(της δίνει ένα στυλό και τρίβει από ικανοποίηση τα χέρια)

ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΑΒΟΥΛΑΚΗ: Πού θέλετε να υπογράψω;

ΚΥΡΙΑ ΓΟΒΑΚΗ: Στο κάτω μέρος της σελίδας , χριστιανή μου, δε βλέπεις;

ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΑΒΟΥΛΑΚΗ: (με τρεμάμενη φωνή)

Μα ,Κυρία Γοβάκη, δε βλέπω πουθενά να γράφει όλα όσα μου είπατε παρά μόνο ότι δέχομαι μείωση μισθού

ΚΥΡΙΑ ΓΟΒΑΚΗ: (πετάγεται όρθια με γουρλωμένα μάτια)

Δε σου αρκεί ο λόγος μου; Ποιος είναι το αφεντικό εδώ μέσα;

ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΑΒΟΥΛΑΚΗ: Εσείς, αλλά…

ΚΥΡΙΑ ΓΟΒΑΚΗ: Δεν έχει αλλά, υπόγραψε γρήγορα εδώ. Δε φτάνει που σου κάνω τη χάρη και σου αφαιρώ τόσα λίγα, αχάριστη!

(Η δεσποινίς Αβουλάκη παίρνει το στυλό κλαίγοντας και με τρεμάμενα χέρια)

ΚΥΡΙΑ ΓΟΒΑΚΗ: Άντε αργείς

(ξαφνικά η δεσποινίς Αβουλάκη πετά με οργή το στυλό στο πάτωμα και σκίζει το συμφωνητικό κάνοντάς το κομματάκια)

ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΑΒΟΥΛΑΚΗ: Ε, λοιπόν, όχι! Ως εδώ! Προτιμώ να με αναφέρετε στο διευθυντή της εταιρείας  και να με απολύσετε ακόμη παρά να ζω με τα ψίχουλα που μου δίνετε!

ΚΥΡΙΑ ΓΟΒΑΚΗ: (ξαφνιασμένη και φοβισμένη από την αλλαγή της μέχρι τότε χαζής και άβουλης υπαλλήλου της)

Κοριτσάκι μου, ηρέμησε,μια πλάκα έκανα για να γελάσουμε.

ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΑΒΟΥΛΑΚΗ:  Όχι! Δεν ηρεμώ !Απαιτώ μάλιστα να μου δώσετε το βασικό μισθό που δικαιούμαι! Όλη τη δουλειά εγώ τη βγάζω εδώ μέσα, εσείς όλη μέρα φτιάχνεστε και μιλάτε με τις φίλες σας στα τηλέφωνα. Κάνω ακόμα και τις δικές σας δουλειές.

ΚΥΡΙΑ ΓΟΒΑΚΗ: Μη φωνάζεις! Εντάξει, εντάξει

ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΑΒΟΥΛΑΚΗ:  Ξέρετε κάτι; ΧΑΙΡΕΤΑΙ! Παρακαλώ να δεχτείτε την παραίτησή μου, αρκετά ανέχθηκα αυτήν την εξευτελιστική συμπεριφορά. Αρκετά τσαλαπατήσατε την αξιοπρέπειά μου!

ΚΥΡΙΑ ΓΟΒΑΚΗ: Μα τι λέτε , δεσποινίς Αβουλάκη, πού θα πάτε; Θα με αφήσετε ξεκρέμαστη; Δεν ξέρω να κάνω τίποτα απολύτως. Θα καταλάβει ο διευθυντής ότι  είμαι ανίδεη και θα με διώξει.

ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΑΒΟΥΛΑΚΗ:  Ας προσέχατε, γειά σας.

(Ανοίγει την πόρτα του γραφείου  και πετά το φθαρμένο κασκόλ. Το άβουλο ανθρωπάκι δεν υπάρχει πια).

ΤΕΛΟΣ

Ακολουθεί το έργο της Γεωργίας με τίτλο «Μέρα πληρωμής» 

μερα πληρωμης from alexia4

Εργασίες στη Γλώσσα και στη λογοτεχνία

      

     Με τους μαθητές της Β΄ τάξης προσπαθήσαμε να προσεγγίσουμε τις έννοιες Φιλία και Εκπαίδευση στα πλαίσια της διδασκαλίας της νεοελληνικής γλώσσας και της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Έτσι μελετήσαμε τόσο τα κείμενα της τρίτης και της τέταρτης ενότητας του σχολικού εγχειριδίου της γλώσσας, όσο και το απόσπασμα «ο μικρός πρίγκιπας και τα τριαντάφυλλα» από τον «Μικρό πρίγκιπα» του Αντουάν ντε σεντ Εξυπερύ και το διήγημα «Να’ σαι καλά δάσκαλε» του Γ. Ιωάννου από το σχολικό εγχειρίδιο των κειμένων νεοελληνικής λογοτεχνίας. Παράλληλα όμως διαβάσαμε κι άλλα κείμενα Ελλήνων και ξένων συγγραφέων σχετικά με τις παραπάνω θεματικές ενότητες.

   Συγκεκριμένα ,διαβάσαμε τον υπέροχο «Ύμνο της Αγάπης» του Αποστόλου Παύλου, «Το ποίημα στους φίλους» του Χόρχε Λουίς Μπόρχες και ένα απόσπασμα από τον «Προφητικό» του Χαλίλ Γκιμπράν. Η μαθήτρια του Β2 Σεβαστή Κ. διάβασε και μας παρουσίασε το «Μικρό πρίγκιπα». Ετοίμασε μάλιστα και ένα σχετικό power point που θα αναρτηθεί στη συνέχεια.

  Επίσης ,προσπαθήσαμε να προσεγγίσουμε τον κόσμο της εκπαίδευσης με τη ματιά της «Αστραδενής» της Ευγενίας Φακίνου, θυμηθήκαμε τις «Αναμνήσεις της Κωνσταντίνας» της Άλκης Ζέη από το βιβλίο «Η Κωνσταντίνα και οι αράχνες της» και την «Νέα Παιδαγωγική» του Καζαντζάκη. Διαβάσαμε αποσπάσματα από το μυθιστόρημα της Κατίνας Παπά «Σ’ ένα γυμνάσιο θηλέων», το διήγημα «Μετρημένα καρύδια» του Γ. Ιωάννου, και γνωρίσαμε τον μικρό Αλιόσα, τον ήρωα της «Μαθητικής περιπέτειας» του Τσέχωφ που τον ταλαιπωρούν τα αρχαία ελληνικά. Το διήγημα «Όταν ήμουν δάσκαλος» του Ιωάννη Κονδυλάκη μας γνώρισε δύο «χαρακτήρες» δασκάλων, διαφορετικών μεταξύ τους, τον Γιώργη, νεοδιόριστος, προοδευτικός μα αδαής και ανεύθυνος και τον «Μπάρκα», παλιός στην εκπαίδευση, αγχωτικός και αυστηρός. Τέλος ,αναγνώσαμε το ποίημα «Στό φίλο που πάει για δάσκαλος»  του Nτίνου Χριστιανόπουλου.

    Η μαθήτρια του Β3 Αγγελική Σπ. διάβασε και μας παρουσίασε την «Αστραδενή» ,ενώ η Σεβαστή Κ., ο Κωνσταντίνος Γκρ., ο Θοδωρής Θ. και ο Βασίλης Αβρ. του Β2 διάβασαν τη συλλογή διηγημάτων «Όταν ήμουν δάσκαλος» και μας είπαν λίγα λόγια γι’ αυτήν.

  Ανεξάρτητα από τις δύο παραπάνω  θεματικές ενότητες οι μαθητές Χρήστος Μ. ,Νίκος Μπ. και Βάιος Τζ.  ετοίμασαν σε αρχείο ppt την παρουσίαση του βιβλίου του Ιουλίου Βερν «Ο γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες» την οποία και θα δείτε στη συνέχεια.

  Ευχαριστώ όλα τα παιδιά για τη συνεργασία τους.

Μασμανίδου Αλεξία

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ

 

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΡΙΓΚIΠΑΣ from arischatzis

Ο ΓΥΡΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΕ 80 ΗΜΕΡΕΣ

Οι μαθητές γράφουν

   Στη διάρκεια του πρώτου τριμήνου και στα πλαίσια του μαθήματος των νεοελληνικών  κειμένων  της  Β΄ Γυμνασίου  προσπαθήσαμε να μετατρέψουμε την τάξη μας  σε εργαστήρι δημιουργικής γραφής.

   Οι δυσκολίες ήταν πολλές αλλά κάθε αρχή και δύσκολη.

   Έγινε προσπάθεια και σε ατομικό και σε ομαδικό επίπεδο οι μαθητές-τριες   και  των  τριών  τμημάτων  να γράψουν ένα δικό τους κείμενο με αφορμή τη διδασκαλία του ποιήματος του Ζακ Πρεβέρ «Βγαίνοντας από το σχολειό» . Συγκεκριμένα, αφού ολοκληρώθηκε η διδασκαλία του ποιήματος και οι μαθητές -τριες γνώρισαν τα χαρακτηριστικά της υπερρεαλιστικής γραφής, κλήθηκαν να παρουσιάσουν το δικό τους  φανταστικό ταξίδι  , κατά  προτίμηση  με τη μορφή ενός ποιήματος  , σε υπερρεαλιστική γραφή. Κάποιοι  μαθητές  θεώρησαν  πιο  εύκολο  να  συντάξουν  ένα  πεζό  κείμενο , υιοθετώντας  βέβαια  τα  χαρακτηριστικά  του  υπερρεαλιστικού  ποιητικού  λόγου .

    Έγινε   επίσης  προσπάθεια - σε ατομικό και σε ομαδικό επίπεδο- σε δύο τμήματα   της Β΄ τάξης  να  γράψουν  ένα  δικό  τους  κείμενο  με  αφορμή  τη  διδασκαλία   του διηγήματος του Αντον Τσέχωφ «Ένας αριθμός». Η άβουλη στάση της δεσποινίδας Ιουλίας , της ηρωίδας του Τσέχωφ, που την οδηγεί στην οικονομική και κοινωνική εκμετάλλευσή της, προκάλεσε το ενδιαφέρον των παιδιών και έντονη συζήτηση για την εκμετάλλευση της σύγχρονης εργαζόμενης γυναίκας και όχι μόνο. Έτσι κάποιοι μαθητές ξανάγραψαν με το δικό  τους τρόπο την ίδια ιστορία, έγραψαν δηλαδή μια διαλογική σκηνή , όπου ένας εργοδότης σήμερα προσπαθεί να εκμεταλλευτεί μια υπάλληλό του και στη συνέχεια τη δραματοποίησαν μέσα στην τάξη.

    Κάποιες από τις εργασίες των παιδιών μπορείτε να διαβάσετε πατώντας εδώ.

Μασμανίδου Αλεξία